Voor jou pap!

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 3 keer

Voor jou pap!

Hier zit ik dan weer… In het kleine spreekkamertje op afdeling neurologie met ons pap naast me. Hij ziet grauw en als ik goed kijk lijkt zijn gezicht zo vanaf de zijkant nog meer ingevallen. We hopen op goed nieuws! Dat de bloeduitslagen en de scans weer een klein beetje verbeterd zijn en dat pap misschien wel naar huis mag. Ik heb weinig oog voor de omgeving en ik heb het koud. Ik vind het kil hier en er bekruipt me een akelig gevoel. Nog voor ik er verder over na kan denken zwaait de deur open en stapt dokter van Huizen samen met Jose, een verpleegkundige van de afdeling, binnen. Hij schudt zijn hoofd en begint direct te vertellen dat de behandelingen van chemo niets hebben opgeleverd. Sterker nog, de tumoren in het hoofd van mijn vader blijken flink gegroeid te zijn. Pap zegt niets, ik leg mijn hand op de zijne. “Zegt u maar wat u wilt, u hoeft in iedergeval niet meer hier te blijven, wij kunnen niets meer voor u doen.”

Pap wil naar huis. Samen, zonder verder nog iets te vragen, verlaten we dit koude kille kamertje en lopen terug naar de afdeling. O mijn god, ik moet mijn zus en twee broers op de hoogte brengen van dit akelige nieuws. Vrij snel komt er een transferverpleegkundige om mee te kijken, om te vragen wat onze wensen zijn en wat we nog meer nodig hebben. De wens is naar huis en we hebben niets nodig. Pap heeft altijd voor ons gezorgd, dus nu kunnen wij met vier kinderen best voor hem zorgen. Het gaat in versnelde vaart, pap mag vanmiddag naar huis. Ik bel onze Karel, die heeft een auto met hoge instap en dat is makkelijker voor pap. We nemen afscheid van de zusters op de afdeling, waar pap toch twee weken heeft gelegen. Zo raar, ik kan het allemaal nog niet bevatten en pap zegt niets.

Bij aankomst thuis, kan pap maar moeilijk de auto uit. Karel en ik geven hem ieder een arm en die steun heeft hij hard nodig. Hij is vermoeid, zeer vermoeid, dus vlug naar zijn stoel. Koffie zetten, wat rommel ruimen. Ik doe maar wat, er is hier immers twee weken niemand meer geweest. Als de koffie klaar is gaan Karel en ik bij pap zitten, hij wil geen koffie en ook niets anders. Karel en ik wisselen een blik van: hoe nu verder? Marieke en Jan moeten vanavond ook maar komen, dan kunnen we een plan maken wie wat doet en wie wanneer bij pap is.

Pap moet naar het toilet, hij staat op en wankelt. Snel vang ik hem op en lopen we samen naar de hal. Er is in het toilet nog geen steun voor hem. Hoe moet ik hem helpen? Ik heb mijn vader nog nooit op het toilet geholpen. Natuurlijk gaat dat lukken. Pap wil daarna gaan liggen, we zullen zijn bed naar beneden moeten halen, want ik durf zo de trap niet met hem op. Samen met Karel verplaats ik wat meubels in de huiskamer, het kleine kastje met foto’s moet maar de schuur in. Nu is er plaats nodig voor een bed. Pa is erg blij als hij eenmaal ligt.

De buurvrouw staat aan de voordeur, ik sta haar beleefd te woord. Pap wil nu slapen, fijn als ze een andere keer wil komen. De apotheek belt er liggen medicijnen klaar. Ik zou niet weten wat, maar misschien kan Marieke die na 16.00 uur even op halen. Ik bel haar maar even. Er is geen eten in huis, wat zou pap lusten? Ik kan hem daar niet voor wakker maken, enfin de winkel is tot 20.00 uur open dus dat komt nog wel. Karel heeft ondertussen de wasmachine aangezet, potdorie hij doet er 2 uur over. Zo lang kan ik nu niet blijven, mijn kinderen en man willen direct ook eten. Karel belooft te blijven en juist als ik met mijn jas aansta, wordt er aangebeld. De huisarts staat aan de deur. Jas maar uit en even meeluisteren. De huisarts is aardig en betrokken, ze legt ons een beetje uit hoe een stervensproces eruit kan zien. Dat is fijn want mam overleed plots, we hebben dit dus niet eerder meegemaakt. Oeps weer een half uur verder, nu moet ik opschieten.

Een uur later belt onze Karel, pap heeft zo’n hoofdpijn, of ik weet wat hij moet geven. Ik herinner mij dat de zuster in het ziekenhuis een enveloppe heeft meegegeven, daar zitten medicijnen en een lijstje in. Daar moet je maar op kijken Karel.

In de avond maken we met ons vieren een schema, wie wanneer voor pap zal zorgen. De jongens nemen de nachten vanaf 22.00 uur voor hun rekening, ieder drie a vier keer per week. Ze kunnen in huis slapen en daarna toch naar hun werk. Marieke en ik nemen de dagen vanaf 7.00 uur voor onze rekening, ook drie a vier keer per week. Wij hebben zorgverlof gekregen, twee keer onze contracturen, dus de komende 2 weken zijn geregeld. Fijn! Pap zit inmiddels te genieten in zijn stoel en nog meer als zijn kleinkind Janne van vier jaar bij hem op zijn schoot kruipt. We hebben het goed gedaan!

De dagen die volgen worden een groot drama, pap keldert achteruit. Karel heeft al twee nachten geen oog dicht gedaan, drie keer in de nacht met een wankelende pa naar het toilet. Voordat hij dan kan plassen is hij tien minuten verder, vervolgens kan hij niet meer slapen. We halen een plasfles, maar dat is ook geen oplossing, het lukt pap helemaal niet daarin te plassen liggend op bed. Pap praat vrijwel onverstaanbaar en wordt boos als wij hem niet begrijpen. Aan tafel om een hapje te eten weet hij niet meer wat hij met het bestek moet doen. De boter beland op de kaas, hij laat drinken uit zijn mond lopen, knoeit enorm en heeft bijna de hele dag hoofdpijn. Hij is soms helemaal niet aanspreekbaar en heeft nu reeds drie keer een, zo noemt het de arts, insult gehad. Iedere keer schrikken we er enorm van. Jan wil geen nacht meer doen, hij is kapot. Alleen met pap in huis is ook niet meer te doen. Er loopt onaangekondigd, heel lief overigens, bezoek binnen, en blijft naar mijn zin veel te lang. Telkens als de arts is geweest, moeten we weer naar de apotheek, want er verandert steeds iets aan zijn medicijnen. We hebben zelf maar een lijstje gemaakt om bij te houden wanneer hij wat moet hebben. ‘t Is nogal veel. Pap moet meerdere keren per dag wat opgefrist worden, het is erg heet en hij transpireert enorm. Met eten en drinken moet hij geholpen worden. En hij heeft steeds meer ongelukjes, er moeten broekjes voor hem besteld gaan worden. De wasmachine maakt over uren, evenals de stofzuiger. Over de rest maar niet te spreken.

Ik heb stomweg geen mogelijkheid eens rustig met pap te praten over wat hij zou willen na zijn overlijden, hoe zijn uitvaart eruit moet zien. Om het er over te hebben met Marieke, Karel en Jan, is ook al geen tijd. Gelukkig krijg ik alle steun van Teun mijn man, hij neemt alle taken over in ons huis, het gezin en de kinderen. Ik zie mijn gezin amper. ’s Avonds tuimel ik doodop het bed in.

De zesde dag dat pap thuis, vind ik om 9.00 uur Marieke reeds in tranen in de keuken. Ze ziet het niet meer zitten, alle praktische zorgen, tesamen met het verdriet om onze zieke pap is haar echt te veel geworden, ze kan het echt niet meer. We huilen samen. Ook onze Jan kan niet meer, het is wachten tot Karel en ik ook omvallen.

We willen alles doen… voor jou pap!

Lees meer...

Toch thuis

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 4 keer

De ambulance stopt, ik loop samen met een dochter, kleindochter en een groot boeket bloemen naar buiten om mevrouw te verwelkomen.

De andere dochter is met moeder vanuit het ziekenhuis meegereden in de ambulance. Ze blijkt nu bij haar achterin te zitten. De verpleegkundige komt me vertellen dat mevrouw stervende is in de auto. Ze is niet meer aanspreekbaar en er is geen pols meer voelbaar. De vraag is dan wat te doen? Terug naar het ziekenhuis is geen optie, mevrouw wilde thuis sterven. Dan toch de ambulance uit en mevrouw naar binnen rijden.

Samen met de dochters en het ambulancepersoneel helpen we mevrouw op haar bed, in haar eigen slaapkamer. Direct bel ik de huisarts, die spoedig zal komen. Mevrouw oogt comfortabel, ze lijkt geen pijn of ander ongemak te hebben maar ze reageert niet op aanspreken of aanrakingen. Ik plaats wat stoelen rond haar bed, creëer rust en spreek zacht. Ondertussen probeer ik de kinderen voor te bereiden op het naderende einde van hun moeder. De dag loopt over in de avond en nacht. De huisarts heeft gezien hoe het gaat en heeft een beleid afgesproken. Met dit beleid kunnen we direct handelen wanneer mevrouw oncomfortabel zou worden.

Ik bevochtig haar mond regelmatig met gaasjes, vet de lippen in, verschoon mevrouw samen met de dochters en waak. De volgende ochtend opent mevrouw haar ogen en hebben we voor het eerst contact. Wat een wonder! De wetenschap en de opwinding dat mevrouw naar huis mocht, samen met de reis in de ambulance, hebben haar waarschijnlijk zo uitgeput dat ze een hele dag heeft gemist. De week die hierna volgt is voor mevrouw en haar kinderen reservetijd. Ze krijgen deze tijd om afscheid van elkaar te kunnen nemen en wensen door te spreken. Het is goed zo.

Lees meer...

Graag een enkeltje naar huis

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 3 keer

Het ziekenhuis belt, de heer Jansen wil heel graag naar huis. Hij is heel ziek en de ziekte slaat ruw om zich heen. De tijd haalt hem in. In het ziekenhuis kunnen ze niets meer voor hem betekenen. Aanstaande zondag is de heer Jansen jarig, hij wil dan ook niets liever dan zijn laatste verjaardag thuis vieren… zijn wens!

Wij zijn in de mogelijkheid om de heer Jansen thuis 24-uurs zorg te bieden. Meneer heeft een prima zorgverzekering die de zorg zal vergoeden. Er is echter een probleem, meneer heeft de verkeerde indicatie. Namelijk de Wet Langdurige Zorg (WLZ). Er volgen vele telefoontjes richting het zorgkantoor waar beloofd wordt dat het geregeld gaat worden. Helaas weten ze niet dat wij de zorg zeker mogen leveren, maar daar komen ze zo spoedig mogelijk op terug. Wij wachten een dag, op dag twee bellen we… Ze zijn er mee bezig. Op dag drie aan het eind van de middag krijgen we bericht. “Sorry maar we krijgen het niet geregeld, de indicatie kan niet teruggedraaid worden. De heer Jansen kan geen terminale verklaring voor vergoeding uit de Zorg Verzekering Wet (ZVW) met PGB meer krijgen en op een andere manier kunnen wij het niet aan jullie vergoeden.” Dan gaat de familie op zoek naar een andere organisatie die 24-uurs zorg kan leveren. Helaas horen we op vrijdag dat het nog steeds niet geregeld is. Enorm veel verdriet ongeloof en onmacht bij de heer Jansen, zijn familie, het ziekenhuis, en bij ons.

De heer Jansen zal zijn verjaardag in het ziekenhuis moeten vieren, hoe verder is onbekend.

Lees meer...

Werken in het mooiste beroep: de palliatieve/terminale zorg

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 40 keer

Bijna dagelijks gaat het in de media of elders over hoe slecht het in Nederland gesteld is met de zorg.

  • Te kort aan verpleegkundigen en verzorgenden
  • Haastige zorgmedewerkers
  • Absurde / overbodige registraties
  • Grote logge organisaties
  • Geen geld
  • Geen tijd
  • Geen aandacht voor cliënten.

 

Bijna iedereen in Nederland is het er over eens, de zorg moet anders maar zeker beter.

Als verpleegkundige in 24 uurs zorg voel ik me dan ook een gelukkig en bevoorrecht mens, samen met collega’s, clienten en diens familie ervaren wij het anders. In deze zorg kunnen en mogen wij tijd nemen voor hen en de dingen die er werkelijk toe doen!

Lees meer...

Inloggen or Registreren