Overbelasting van een mantelzorgster

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 690 keer

Ruim vier jaar leed hij al aan die slopende ziekte. Dagen, weken en maanden met ups en downs. Genieten van de kinderen en kleinkinderen, vrienden, vakanties en uitstapjes en als rode draad lopen daar de vele ziekenhuisopnames, second opinions en cytostatica-kuren doorheen. Na die kuren altijd een periode dat meneer zich zwak en ziek voelde, echter onvoorwaardelijk gesteund door zijn vrouw.

Nu is de terminale fase aangebroken, er is geen andere weg meer te gaan. Mevrouw neemt alle zorg voor haar grote liefde, maatje en partner op zich, dag en nacht. Behalve één keer per dag de lichamelijke zorg, daarvoor wordt thuiszorg ingeschakeld. In die hoedanigheid bezoek ik bezoek hen.

Heel veel later, nadat haar man is overleden zegt mevrouw tegen mij: ‘Milou wat jij zei zal ik nooit vergeten.’ Het zorgen voor haar man was heel zwaar geweest, niet alleen lichamelijk, maar vooral ook geestelijk. De zorgen om hem. Eenieder had dat tegen haar kunnen zeggen, maar ik kwam blijkbaar precies op het juiste moment. ‘Zorg goed voor uzelf, zorg dat u aan uw rust toekomt’ had ik tegen haar gezegd, ‘anders kunt u niet meer goed voor uw man zorgen.’

‘En Milou dat is gebeurt,’ zei ze. ‘Ik heb het nooit tegen iemand durven te vertellen, maar mijn man had in de laatste dagen voor zijn sterven een blaasontsteking en wilde continue naar het toilet en ik hielp hem natuurlijk, telkens weer.’

‘Er kwam geen urine en die zou er ook niet komen, maar de drang was er wel en de wil van mijn man was sterk op dat moment. Ik sjouwde met hem op en neer, terwijl we beide er geen energie meer voor hadden. Wat ik toen heb gedaan, vergeef ik me zelf nooit meer. Ik nam het eerste wat me voor handen kwam, een badhanddoek, en smeet hem richting mijn man, waar hij recht in zijn gezicht belande. Dat verdiende hij niet!’

‘Toen besefte ik dat ik een grens was overgegaan, en er een oplossing moest komen,’ zei ze. ‘en die hebben we gevonden in de vorm van 24-uurszorg! En ik, ik kon er echt weer zijn voor mijn man!’

Lees meer...

Kerstmis

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 700 keer

Dhr is ernstig ziek, terminaal. Hij genoot altijd zo van de kerst, voor hem het hoogtepunt van het jaar. Ik ga met hem in gesprek en kom er achter waarom de kerst voor hem het hoogtepunt van het jaar is. Hij heeft 4 kinderen, allevier met een partner en 8 kleinkinderen, allen met een partner en tenslotte ook nog 4 achterkleinkinderen. Zijn vrouw is tot groot verdriet van de familie 5 jaar geleden overleden. Toch is de kerst het hoogtepunt van het jaar, zoals dat ook altijd voor zijn vrouw was. Die eerste kerstdag wordt altijd gevierd met de gehele familie, niemand mag ontbreken. Met worstenbroodjes en warme chocolademelk wordt het samenzijn tot een feest gemaakt.

Voor dhr duurt de kerst nog lang, nog ruim 2 weken! Als je ernstig ziek bent kun je niet ver vooruit kijken, wel hopen...

In gesprek met zijn kinderen besluiten we de kerst 'naar voren' te halen. Waarom 2 weken wachten? De kinderen zorgen voor een prachtige boom en de kleinkinderen tuigen hem op. Worstenbroodjes worden besteld bij de bakker en op 11 december viert de hele familie kerst op de manier die ze altijd gewend waren. Dhr geniet van het samenzijn en de aandacht. Twee dagen later is dhr overleden.

Lees meer...

Zorg zoals zorg hoort te zijn!

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 642 keer

Nee mevrouw is niet terminaal, niet in de laatste 3 maanden van haar leven, echter mevrouw bevindt zich in de palliatieve fase van haar leven, er is geen genezing meer mogelijk. Deze cliënt heb ik samen met collega zzp'ers, overgenomen van een grote zorgorganisatie. 

Als ik in de ochtend binnenkom, op de tijd dat mevrouw het prettig vindt, wens ik haar een goedemorgen en vraag of ze soms zin heeft in een kop koffie. Mevrouw antwoord me, doe er maar twee en bedoeld hiermee: één voor mij. We drinken eerst gezellig even koffie alvorens we aan de zorg beginnen die toch ruim een uur in beslag neemt. Zorg zoals zorg hoort te zijn, zoals mevrouw het wenst en het tempo zoals mevrouw het prettig vindt.

Mevrouw werd geholpen in het verleden met de passieve lift, langzaamaan komen we er achter dat ze een goede romp balans heeft en dus best even op de bedrand kan zitten. We gaan verder in de loop der weken en mevrouw heeft een sta-functie. We juichen met z’n alle: mevrouw kan staan! In het begin welliswaar wat onwennig en we merken dat haar beenspieren verzwakt zijn, maar we boeken vooruitgang. Hoe fijn voor mevrouw zelf! Haar gevoel van eigenwaarde groeit, de familie en natuurlijk wij als clubje zzp’ers, zijn super trots.

Met rust, tijd en aandacht komen we heel ver. Zo ver dat direct de zorg minder tijd in beslag zal nemen. Natuurlijk begrijp ik dat de zuster van de grote zorgorganisatie niet anders kan, mevrouw is één cliënt in een hele ochtendroute, ieder op de minuut af krijgt zijn tijd. Daarbij moet ook de planner, de manager en de directeur betaald worden.. Wij als zijnde een clubje zzp’ers hebben geen overhead kosten, voelen ons zeer verantwoordelijk voor mevrouw, de familie en ons zelf als collega’s. Topzorg!

Lees meer...

Als de dood dichterbij komt

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 712 keer

Als je aan mensen bovenstaande vraag stelt, of vraagt hun eigen sterfbed te tekenen, kom je er al snel achter dat dit voor iedereen er anders uitziet.

De ene mens tekent een bed met daarom heen zijn geliefde, zijn naasten. De andere mens tekent een bed op het strand, met een grote zon erbij. Een ander tekent zijn auto tegen een boom. Echter niemand tekent er doktoren en/of verpleegkundige bij.

Deze les heeft mij geleerd, aanwezig te zijn wanneer gewenst, met gepaste afstand.

Lees meer...

Inloggen or Registreren