Loslaten...

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 520 keer

Soms heeft je hart meer tijd nodig om te accepteren wat je verstand al weet.

Lees meer...

Ook onmenselijk

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 509 keer

Ik zie haar in haar stoel voor de raam zitten, een bleek gezichtje, sterk vermagerd en starend naar buiten, terwijl er een traan over haar wang biggelt. Was ze ooit zo’n sterke en dappere vrouw, nu lijkt ze zich geen raad te weten. 

Vijf maanden geleden heeft ze in het ziekenhuis te horen gekregen dat er geen genezing meer mogelijk is, en dat ze nog maar een paar weken te leven heeft. Groot hield ze zich voor haar kinderen en kleinkinderen, ze wilde alles tot in de puntjes geregeld hebben. Waardevolle spulletjes en kostbaarheden gaf ze weg aan die mensen waarvan ze zeker wist dat ze ze een mooi plekje zouden geven.

Ze zocht de kleding uit die ze aan zou willen als ze overleden was, de rouwkaarten werden uitgezocht, de teksten geschreven. Tussendoor genoot mevr van de aandacht van familie, vrienden en ons, de verpleging. Mooie gesprekken met een lach en een traan, maar zeker ook met veel humor. De pijn was met medicijnen nu goed onder controle.

Vandaag heeft ze te horen gekregen van de arts , dat ze mogelijk nog wel een jaar, twee jaar of misschien ook maar 2 maanden nog te leven heeft. Het ziekteproces is gestabiliseerd geven de bloeduitslagen aan.

Niets is nu meer zeker: blij zijn, hopen? Het leven weer oppakken? Hoe hiermee om te gaan? 

Wat ooit zo’n sterke dappere vrouw was, waar ik zo’n respect voor had, lijkt zich nu geen raad te weten. Ik pak een stoel en ga naast haar zitten…

Lees meer...

Inloggen or Registreren