Onvoorwaardelijke liefde...

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 1445 keer

Vandaag ga ik een zorg opstarten, en mag meteen 24 uur blijven. Altijd weer een beetje spannend een nieuwe client, en zeker als de kennismaking in het ziekenhuis plaats vond. Ik weet ook zeker dat mijn collega’s met spanning zitten te wachten op de eerste berichten van mij.
Dhr ligt nog in bed als ik arriveer om 8.45 uur. Een kleine hond, ik zou zeggen niet veel groter dan mijn schoenmaat 40 staat me luidkeels te begroeten, wat wit hoort te zijn aan zijn vacht, oogt bruin/ zwart. Als het van zijn kant geen aardige begroeting is, maakt me dat niets uit, ik ben niet bang van honden. Dochter Ria probeert Rekel stil te krijgen, vader slaapt nog, ze is vannacht bij hem geweest. Bij een kop koffie verteld ze me hoe het met vader gaat, nu hij sinds 2 dagen thuis is, en familie zelf de zorg heeft gedaan, ter overbrugging tot wij een team vrij hadden. Vader gaat volgens haar ziender ogen achteruit, steeds minder eetlust, en steeds magerder. Familie dringt niet aan met eten en drinken, vader heeft echt een wensdieet, niets moet, alles mag. De zorg voor hem ervaart ze wel als zwaar, ze weet niet goed hoe ze hem kan verzorgen, en vindt het lastig hem bloot te zien. Het ergste is eigenijk wel dat ze niet goed weten hoe ze hem het beste kunnen ondersteunen, of tillen, en ze heeft het gevoel dat ze aan hem loopt te sleuren, vader is geen klager, maar ze doet hem vast pijn aldus Ria.
Ik ben meer dan welkom.
Zodra dhr wakker is wens ik hem goede morgen , kennis hebben we al gemaakt in het ziekenhuis, dhr voelt zich enigzins uitgerust en wil eerst wel een beetje opfrissen en een schone pyama aan. Rekel volgt me op de voet, en krijgt een uitgebreide begroeting van dhr. Ik moet dhr flink ondersteunen want hij is erg wankel ter been. Na de verzorging van de nier catheter, de wonden en de stoma, moet dhr bijkomen in zijn relax stoel. Nu kan Ria me verder wegwijs maken in huis, en zeker niet onbelangrijk de verzorging van Rekel, zijn gewoontes en voeding uitleggen.
Zo’n eerste dag probeer ik zoveel mogelijk info te verzamelen, en te rapporteren ook voor mijn collega’s. Ik zorg door de dag heen voor dhr, zijn naasten, het bezoek, sta de huisarts te woord, bel de apotheek, ga het gesprek aan over het naderende einde , zijn wensen, en wat hem het meeste nu bezig houdt. Rekel krijgt zijn eten, en laat ik buiten op het erf.
Als het negen uur in de avond is, wil dhr gaan slapen, hij heeft een fijne slaapkamer aan de andere kant in de hal. Alle deuren blijven open , keuken woonkamer hal en slaapkamer. Rekel moet kunnen eten in de keuken en mag op de bank slapen. Ik leg een matrasje in de woonkamer, tussen keuken en hal. Fijn om even te kunnen liggen, slapen kan ik tegenwoordig niet meer bij clienten, ik lig op de babayfoon te kijken , en loop zo elk uur / elke anderhalf uur bij dhr naar binnen, en verder op vraag.
Rekel echter loopt zeer regelmatig van de keuken, snuffelt aan mijn voeten, struikelt over mijn sandalen en snuffelt vervolgens aan mijn haren. Zijn weg vervolgt hij niet naar de bank, maar naar de slaapkamer van dhr. Als ik dan bij dhr kom kijken ligt Rekel onder het bed, en gromt naar mij. Zo hard dat ik maak dat ik weg kom, ten einde dhr niet te wekken. Dit gaat zo 5x deze eerste nacht. Ik heb het gevoel bij Rekel niet echt welkom te zijn...

Lees meer...

Alles is onvoorspelbaar...

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 131 keer

Nadat ik aangebelt heb wordt de deur geopend door een man op leeftijd, in de hal ligt een grote hoeveelheid groene slang waar ik bijna over struikel, ergens achter een deur hoor ik het geluid van een concentrator, een apparaat wat zuurstof uit de lucht haalt. Meneer komt zenuwachtig en gehaast over . Ik hoef eigenlijk de slang maar te volgen om te komen waar ik wezen moet, echter ik volg dhr , en zie direct de reden waarom dhr zo gehaast overkomt.
In de grote bruine stoel voor de tv zit een kleine magere dame met grote ogen , min of meer naar lucht te happen, ze gebruikt haar hulp ademhalingsspieren en heeft haar mond open. Nee niet om te praten, want ze knikt als begroeting wanneer ze me ziet. Ze heeft het vreselijk benauwd.
Mag ik de concentrator even zien vraag ik? Dhr gaat me voor .......... hij is de broer van mevr, ik check de hoeveelheid zuurstof die mevr krijgt , en 2,5 liter per minuut blijkt te kloppen volgens dhr, ik check de slang, maar deze zit nergens beknelt, niet dat ik dat verwachtte want er gaat geen alarm.
Moeilijk deze situatie, ik kom slechts voor een kennismaking, maar hier moet gehandeld worden. Ik stel mevr gerust en zeg dat ik haar ga helpen. Eerst moet ik weten of mevr medicijnen heeft voor de benauwdheid, wat niet zo blijkt te zijn. Dan of ik de huisartsen post mag bellen of de zorgorganisatie die mevr momenteel heeft. Mevr en dhr vinden alles best . Ik bel de huisartsenpost en schiet de wacht rij maar voorbij , door spoed in te toetsen. Ik leg de situatie uit, en met de belofte dat ze er binnen een half uur zullen zijn, leg ik de telefoon neer. Vervolgens bel ik de reguliere thuiszorg om hen op de hoogte te brengen.
Waar ik voor kom kan ik nu vergeten, de uitleg over Pallister en onze werkwijze daar zit mevr nu niet op te wachten. Ik ga bij haar zitten, mevr is angstig , angst geeft benauwdheid en benauwdheid geeft angst ze zit in een cirkeltje, ik pak haar pols praat rustig en met zachte stem, observeer, en wacht tot de arts er is.
Twee dagen later starten we de zorg op bij mevr, en brengen naast onze goede zorgen vooral rust en veiligheid,voor mevr en haar naasten. Door een proactief beleid met de eigen huisarts af te spreken kunnen we zorgen voor comfort , en direct handelen bij benauwdheid.

Lees meer...

Een moeder blijft een moeder

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 102 keer

Erg spannend vind ik het vandaag.
We hebben mevrouw nu bijna een week in zorg, ze ligt hele dagen op bed en is extreem vermoeid. Een vermoeidheid die je heel vaak ziet in het laatste stadium van kanker. De hevige pijn in haar buik is nu onder controle, ze krijgt continue medicatie tegen de pijn via een pompje, geen pieken meer van pijn, het geeft haar duidelijk rust. Voor de twee zeer betrokken dochters is het zo ook prettiger, fijn om te zien dat moeder niet lijdt en comfortabel is. De dochters zitten veel naast het bed van moeder, en halen herinneringen van vroeger op, hun gezinnetje, de streken die moeder uithaalde, hun vakanties en ingrijpende gebeurtenissen zoals het overlijden van vader 6 jaar geleden. Alles met een lach, humor en een traan. Ik kook een pan soep voor de dames want zoals mijn collega altijd zegt: “waar veel verdriet is , moet goed gegeten worden”!
Eten doet mevrouw de hele week al niet, en drinken sinds twee dagen niet meer. Heel af en toe wil ze wat schilfertjes van een ijsklontje. Lekker fris vindt ze dat. Doordat mevrouw nu aan het uitdrogen is, wordt ze langzaam suffer. De contacten worden minder, soms opent mevrouw kort haar ogen, maar praten lukt haar niet. Wij houden mevrouw goed in de gaten, kijken vooral of er comfort is. Eigenlijk is dit het meest natuurlijke stervensproces, zoals we ook in de natuur zien. 
De reden dat ik het zo spannend vind vandaag, komt met name door de verhalen van de twee dochters, hun drie broers komen vandaag naar moeder. Ze hebben elkaar jaren niet gezien. Ze leiden hun leven, verslaafd aan de drugs en alcohol. De dames vinden dat ik de morfine en mijn handtas maar moet verstoppen, en ze willen beiden niet aanwezig zijn als de drie broers komen.
Het is ruim een half uur later dan de tijd die ik door krijg dat ze zullen komen. Ik open de deur en stel mezelf voor, onwennig komen ze binnen en zo rond kijkend, dat ik het gevoel krijg dat ze hier in dit appartementje nog nooit zijn geweest. Ik ga ze voor naar het kamertje waar hun moeder in diepe rust ligt te slapen. De jongste, althans dat denk ik gaat op de stoel naast het bed zitten. Alsof mevr het voelt opent ze haar ogen en haar hand zoekt de hand van haar zoon, er wordt geen woord gesproken, een andere zoon gaat aan de andere kant van het bed zitten en daar gebeurt hetzelfde. Schuifelend gaat de derde zoon naar het hoofdeind van het bed, en legt zijn hand op moeders hoofd.
Nauwelijks hoorbaar zegt mevrouw: “het is goed”.
Ik moet even slikken... een moeder blijft een moeder.
s ’Avonds is mevrouw in het bijzijn van haar twee dochters overleden.

Lees meer...

Vier pubers

  • Gepubliceerd in
  • Lees: 121 keer

De woonkamer in de kleine huurwoning staat propvol, echt propvol, 2 bankstellen, hoge kasten, een dressoir, muziekinstrumenten waaronder een piano en daar voor staat het hooglaagbed. Naast het bed een emmertje met gebruikte tissues, her en der sporen bloed zichtbaar. Achter het bed een concentrator die vele liters zuurstof per minuut aan mevrouw geeft. Het bedtafeltje doet dienst als een soort altaar met mariabeeldjes gevuld met Lourdeswater.
Mijn ogen kijken naar een zieke vrouw, een klein hoopje mens liggend onder een dik pak dekens in foetushouding. Haar leeftijd is niet te schatten, veel jonger dan ik zo op het eerste gezicht zou denken. Ze is een moeder van vier pubers. Een heel mager gezichtje met grote ogen kijkt me bijna smekend aan, help me. Acht kinderogen kijken me verdrietig aan, niet wetend hoe met de situatie van moeder om te gaan, de benauwdheid komt in golfbewegingen. Ik kom slechts voor een kennismakingsbezoek, maar zie direct dat onze 24 uurs zorg vreselijk hard nodig is. Direct opstarten, zorgen voor mevrouw, rust en veiligheid creeren voor de kinderen, begeleiding voor allen in de laatste paar dagen die mevr nog rest.
De hele situatie grijpt me aan, grijpt het hele team aan, mevrouw laat 4 pubers alleen achter...

Lees meer...

Inloggen or Registreren