1. 0
  2. 1
« »

rob

rob

Website URL:

Onvoorwaardelijke liefde...

  • Gepubliceerd in
  • Gepubliceerd in Home

Vandaag ga ik een zorg opstarten, en mag meteen 24 uur blijven. Altijd weer een beetje spannend een nieuwe client, en zeker als de kennismaking in het ziekenhuis plaats vond. Ik weet ook zeker dat mijn collega’s met spanning zitten te wachten op de eerste berichten van mij.
Dhr ligt nog in bed als ik arriveer om 8.45 uur. Een kleine hond, ik zou zeggen niet veel groter dan mijn schoenmaat 40 staat me luidkeels te begroeten, wat wit hoort te zijn aan zijn vacht, oogt bruin/ zwart. Als het van zijn kant geen aardige begroeting is, maakt me dat niets uit, ik ben niet bang van honden. Dochter Ria probeert Rekel stil te krijgen, vader slaapt nog, ze is vannacht bij hem geweest. Bij een kop koffie verteld ze me hoe het met vader gaat, nu hij sinds 2 dagen thuis is, en familie zelf de zorg heeft gedaan, ter overbrugging tot wij een team vrij hadden. Vader gaat volgens haar ziender ogen achteruit, steeds minder eetlust, en steeds magerder. Familie dringt niet aan met eten en drinken, vader heeft echt een wensdieet, niets moet, alles mag. De zorg voor hem ervaart ze wel als zwaar, ze weet niet goed hoe ze hem kan verzorgen, en vindt het lastig hem bloot te zien. Het ergste is eigenijk wel dat ze niet goed weten hoe ze hem het beste kunnen ondersteunen, of tillen, en ze heeft het gevoel dat ze aan hem loopt te sleuren, vader is geen klager, maar ze doet hem vast pijn aldus Ria.
Ik ben meer dan welkom.
Zodra dhr wakker is wens ik hem goede morgen , kennis hebben we al gemaakt in het ziekenhuis, dhr voelt zich enigzins uitgerust en wil eerst wel een beetje opfrissen en een schone pyama aan. Rekel volgt me op de voet, en krijgt een uitgebreide begroeting van dhr. Ik moet dhr flink ondersteunen want hij is erg wankel ter been. Na de verzorging van de nier catheter, de wonden en de stoma, moet dhr bijkomen in zijn relax stoel. Nu kan Ria me verder wegwijs maken in huis, en zeker niet onbelangrijk de verzorging van Rekel, zijn gewoontes en voeding uitleggen.
Zo’n eerste dag probeer ik zoveel mogelijk info te verzamelen, en te rapporteren ook voor mijn collega’s. Ik zorg door de dag heen voor dhr, zijn naasten, het bezoek, sta de huisarts te woord, bel de apotheek, ga het gesprek aan over het naderende einde , zijn wensen, en wat hem het meeste nu bezig houdt. Rekel krijgt zijn eten, en laat ik buiten op het erf.
Als het negen uur in de avond is, wil dhr gaan slapen, hij heeft een fijne slaapkamer aan de andere kant in de hal. Alle deuren blijven open , keuken woonkamer hal en slaapkamer. Rekel moet kunnen eten in de keuken en mag op de bank slapen. Ik leg een matrasje in de woonkamer, tussen keuken en hal. Fijn om even te kunnen liggen, slapen kan ik tegenwoordig niet meer bij clienten, ik lig op de babayfoon te kijken , en loop zo elk uur / elke anderhalf uur bij dhr naar binnen, en verder op vraag.
Rekel echter loopt zeer regelmatig van de keuken, snuffelt aan mijn voeten, struikelt over mijn sandalen en snuffelt vervolgens aan mijn haren. Zijn weg vervolgt hij niet naar de bank, maar naar de slaapkamer van dhr. Als ik dan bij dhr kom kijken ligt Rekel onder het bed, en gromt naar mij. Zo hard dat ik maak dat ik weg kom, ten einde dhr niet te wekken. Dit gaat zo 5x deze eerste nacht. Ik heb het gevoel bij Rekel niet echt welkom te zijn...

Vier pubers

  • Gepubliceerd in
  • Gepubliceerd in Home

De woonkamer in de kleine huurwoning staat propvol, echt propvol, 2 bankstellen, hoge kasten, een dressoir, muziekinstrumenten waaronder een piano en daar voor staat het hooglaagbed. Naast het bed een emmertje met gebruikte tissues, her en der sporen bloed zichtbaar. Achter het bed een concentrator die vele liters zuurstof per minuut aan mevrouw geeft. Het bedtafeltje doet dienst als een soort altaar met mariabeeldjes gevuld met Lourdeswater.
Mijn ogen kijken naar een zieke vrouw, een klein hoopje mens liggend onder een dik pak dekens in foetushouding. Haar leeftijd is niet te schatten, veel jonger dan ik zo op het eerste gezicht zou denken. Ze is een moeder van vier pubers. Een heel mager gezichtje met grote ogen kijkt me bijna smekend aan, help me. Acht kinderogen kijken me verdrietig aan, niet wetend hoe met de situatie van moeder om te gaan, de benauwdheid komt in golfbewegingen. Ik kom slechts voor een kennismakingsbezoek, maar zie direct dat onze 24 uurs zorg vreselijk hard nodig is. Direct opstarten, zorgen voor mevrouw, rust en veiligheid creeren voor de kinderen, begeleiding voor allen in de laatste paar dagen die mevr nog rest.
De hele situatie grijpt me aan, grijpt het hele team aan, mevrouw laat 4 pubers alleen achter...

Verdriet en ongeloof...

  • Gepubliceerd in
  • Gepubliceerd in Blog

Mevr heeft 11 dagen in het ziekenhuis gelegen, alleen maar nare onderzoeken gehad en steeds zieker geworden, nu heeft de oncoloog beslist dat er geen behandeling meer mogelijk is, mevr is terminaal, dwz in de laaste 3 maanden van haar leven.
De Rijksoverheid geeft aan dat mensen zelf mogen bepalen waar ze willen sterven.
Mevr wil niets liever dan naar huis om daar te sterven, en de laatste weken die haar nog resten samen met haar 2 zoontjes van 5 en 8 jaar oud en haar man door te brengen. Dhr is echter totaal op, de tijd die zijn vrouw in het ziekenhuis lag wilde hij zoveel mogelijk haar bijstaan, de zorg voor de kinderen en in mindere mate de zorg voor het huis, hebben hem gesloopt.
De oncoloog geeft aan, u mag naar huis, op voorwaarde dat de zorg goed geregeld is dwz 24 uur per dag zorg. Mevr gebruikt zuurstof, heeft een blaascatheter, een morfine pompje tegen de pijn, en door de dag heen vele niet planbare momenten zorg nodig zoals extra spuitjes voor de pijn en misselijkheid.
De transfer verpleegkundige van het ziekenhuis geeft aan dat ze reeds 16 organisaties , groot en klein benadert heeft deze mevr in zorg te nemen, maar hoe verdrietig ook , er is geen zorgorganisatie die mevr deze zorg kan bieden. Er is onvoldoende persooneel voor handen in de wijk.
Nu komt de vraag bij mij aan of wij mevr 24 uurszorg kunnen bieden. Dat is mogelijk we hebben een team vrij, verpleegkundige en ziekenverzorgende niveau 3 , gespecialisteerd in de palliatieve / terminale zorg.
Echter ik moet aangeven , u heeft de verkeerde zorgverzekeraar, die gaat slechts 12,6 uur vergoeden en geen 24 uur.

Abonneren op deze RSS feed

Inloggen or Registreren